Interview met brandweervrijwilliger Johan Hoving
“Waar anderen stoppen, ga jij er juist naartoe om mens of dier te helpen.”
Als je met Johan Hoving (45) praat, merk je meteen hoe vanzelfsprekend zijn betrokkenheid bij Brandweer Gieten voor hem voelt. Hij woont in Gieten, is getrouwd met Chantal en samen hebben ze een dochter van acht jaar en een bonuszoon van achttien. Overdag werkt hij als servicemonteur kleine blusmiddelen en noodverlichting, maar daarnaast staat hij al sinds 2015 klaar voor de brandweer.
Vrijwilliger worden was voor Johan een logische stap: iets betekenen voor de maatschappij en mensen of dieren helpen wanneer anderen juist wegrennen. Twijfels had hij nooit, al dacht hij jarenlang dat de brandweer een soort gesloten groep was waar je voor gevraagd moest worden. “Dat bleek totaal niet te kloppen,” vertelt hij. “Iedereen die geïnteresseerd is, kan gewoon op een oefenavond komen kijken. Je wordt hartelijk ontvangen.”
Zijn allereerste uitruk vergeet hij nooit meer: een kat in de boom in Eext. “Als nieuweling sta je stijf van de adrenaline. En toen kwam er ook nog een hoogwerker bij kijken,” zegt hij met een glimlach. Toch staat één gebeurtenis hem veel scherper bij: het dodelijke ongeval in Borger waarbij vier mensen om het leven kwamen. “Dat blijft je altijd bij. Dat neem je mee, zowel in het vak als persoonlijk.”
Wat Johan het mooiste vindt aan zijn werk als vrijwilliger, is het gevoel dat je iets kunt betekenen voor je dorp. Niet omdat je ervoor betaald wordt, maar omdat je het graag doet. Veel mensen beseffen volgens hem niet dat je als brandweervrijwilliger niet 24/7 paraat hoeft te staan. “Je hebt ook je werk, je gezin en andere bezigheden. Het gaat om balans. De brandweer is mijn hobby, maar mijn baan betaalt de hypotheek,” zegt hij lachend.
Over die balans gesproken: zijn omgeving reageert altijd positief op zijn inzet. “Top,” vat hij het simpel samen. De sfeer binnen de post beschrijft hij als gezellig en open. Er is ruimte voor een grap, maar zodra het moet, staat iedereen er. Dat onderlinge vertrouwen is essentieel. “Je moet elkaar blind kunnen vertrouwen in het heetst van de strijd. Daarom doen we ook buiten de uitruk om activiteiten met de personeelsvereniging. Dat versterkt het teamgevoel.”
In zijn tien jaar bij de brandweer heeft Johan veel geleerd. Niet alleen over het vak zelf – van de basisopleiding manschap, die twee jaar duurt, tot de opleiding Verkenner Gevaarlijke Stoffen – maar ook op persoonlijk vlak. “Je groeit als mens. Je leert sneller schakelen, rust bewaren en samenwerken onder druk.”
Voor mensen die twijfelen, heeft Johan een duidelijke boodschap: kom gewoon een keer kijken. “Loop op een woensdagavond vanaf 19.30 uur binnen tijdens een oefenavond. Praat met ons, ervaar de sfeer. Tijd is een begrip; als je het leuk vindt, maak je er ruimte voor.”
En waarom zou iemand juist nú moeten beginnen? “Er is altijd verloop in een korps. Om de uitruksterkte op peil te houden, hebben we nieuwe mensen nodig. En voordat je volledig bent opgeleid, ben je zo twee jaar verder. Dus dit is hét moment.”
